اشعار ناب

سلسله موی دوست حلقه دام بلاست
                            هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست

گر بزنندم به تیغ در نظرش بی​دریغ
                            دیدن او یک نظر صد چو منش خونبهاست

گر برود جان ما در طلب وصل دوست
                            حیف نباشد که دوست دوستر از جان ماست

دعوی عشاق را شرع نخواهد بیان
                            گونه زردش دلیل ناله زارش گواست

مایه پرهیزگار قوت صبرست و عقل
                            عقل گرفتار عشق صبر زبون هواست

دلشده پای بند گردن جان در کمند
                            هر چه کند جور نیست ور تو بنالی جفاست

تیغ برآر از نیام زهر برافکن به جام
                            كز قبل ما قبول وز طرف ما رضاست

گر بنوازی به لطف ور بگدازی به قهر
                            حکم تو بر من روان زجر تو بر من رواست

هر که به جور رقیب یا به جفای حبیب
                            عهد فرامش کند مدعی بی​وفاست

سعدی از اخلاق دوست هر چه برآید نکوست
                            گو همه دشنام گو کز لب شیرین دعاست

یا علی

با عشق علی اگرهلاکم سازند                        تا عرش روم اگر که خاکم سازند

 گويند که ناپاک مبر نام علی         من نام علی برم که پاکم سازند

 

تسلیت

۱۵ رجب سالروز وفات جانسوز پیام آور عاشورا و پرستار کربلا ، عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری(س) بر مسلمین جهان تسلیت باد

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی: با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید! گفتمش تصویری از لیلی و مجنون را بکش: عکس حیدر در کنار حضرت زهرا کشید! گفتمش بر روی کاغذ عشق را تصویر کن: در بیابان بلا تصویری از سقا کشید! گفتمش سختی و درد و آه گشته حاصلم: گریه کرد آهی کشیدو زینب کبری کشید

بدون شرح

    دوسه روزيست که ايمان مرا دزديدند          

                                       سفره باز است ولی نان مرا دزديدند

   جرمم ابن بود که هي تکيه به باران دادم               

                                          بی سبب نيست که از چشم خودم افتادم

روز پدر مبارک

از ذکر علی مدد گرفتیم                     آن چیز که می شود گرفتیم
در بوته ی آزمایش عشق                          از نمره ی بیست صد گرفتیم
محکوم به حبس عشق گشتیم             حکم ازلی ابد گرفتیم
دیدیم که رایت علی سبز                  معجون هدایت علی سبز
در چنبر آسمان آبی                                  خورشید ولایت علی سبز
از باده ی حق سیاه مستیم                              اما ز حمایت علی سبز
ش شکایت علی زرد                فرهاد حکایت علی سبز
دستار شهادت علی سرخ               لبخند رضایت علی سبز
در نامه ی ما سیاه رویان                                امضای عنایت علی سبز
یا علی در بند دنیا نیستم            بنده ی لبخند دنیا نیستم

مرحوم حاج محمد رضا آقاسی

توبه

 

عمری به پای توبه نشستن نمی توان            وین تلخ تر که توبه شکستن نمی توان

دیدار یار

دل را برای آمدنت فرش کرده ام               بشتاب ! ای امید دل بی قرار من

دست دعا و اشک و نیاز ظهور تو      کی مستجاب می شود این انتظار من

 

با خدا باش

الهی من تو را یاری نکردم    

                                   به غیر از معصیت کاری نکردم

جوانی ام را امانت داده بودی 

                                    امانت را نگه داری نکردم

ذلیلم,مسکینم,خوار و پستم     

                                     کنار سفره ی خوبان نشستم

به جای شکر تو دیدی چه کردم

                                      نمک خوردم نمکدان را شکستم

گذشتم من ز مرز بی حیایی 

                                      نبردی آبرویم را خدایی

میان معصیت بودم شنیدم   

                                      صدایم میکنی بنده کجایی

مادر

مادر! از عرش یقین ایت احسان داری
پرتویی در دل خود از ره خوبان داری
من در این وادی مستی به جوانی ماندم
 تو در این غفلت من عزت عرفان داری
 من ز خود خواهی خود سخت نمودم راهت
 تو مرا زین همه ایثار چه حیران داری
شامگه باز آمد لیک در این افکارم
که به هر درد و غمی یک می درمان داری
 خام در کودکی و تشنه ز این دریایم
تو ورای سخنم قدرت و ایمان داری
 ره دیگر چو روم حیف نمودم فکرت
 تو مگر ای دل من فرصت جبران داری ؟

 

فریدون مشیری

از دل افروز ترین روز جهان،

خاطره ای با من هست.

به شما ارزانی :

 

سحری بود و هنوز،

گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود .

گل یاس،

عشق در جان هوا ریخته بود .

من به دیدار سحر می رفتم

نفسم با نفس یاس درآمیخته بود .

***

می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : (( های !

 بسرای ای دل شیدا، بسرای .

این دل افروزترین روز جهان را بنگر !

تو دلاویز ترین شعر جهان را بسرای !

 

آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم،

روح درجسم جهان ریخته اند،

شور و شوق تو برانگیخته اند،

تو هم ای مرغك تنها، بسرای !

 

همه درهای رهائی بسته ست،

تا گشائی به نسیم سخنی، پنجرهای را، بسرای !

بسرای ... ))

 

من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می رفتم !

***

 

مولانا

زندگـــی زیبـاســـت چشمـی بـاز کـن                  گردشـــی در کوچــه باغ راز کن.

هر که عشقش در تماشا نقش بست                  عینک بد بینی خود را شکسـت.

علـت عـاشــــق زعـلتــها جــداســـت                  عشق اسطرلاب اسرار خداست

من مـیـــان جســـمها جــان دیـــده ام                  درد را افکنـــده درمـان دیـــده ام

دیــــده ام بــر شـــاخه احـســـاســها                  می تپــد دل در شمیــــم یاسها

زنــدگــی موسـیـقـی گنـجشـکهاست                  زندگی باغ تماشـــای خداســت

گـــر تـــو را نــور یـقیــــن پیــــــدا شود                  می تواند زشــت هم زیبا شــود

حال من ,در شهر احسـاسم گم است                 حال من ,عشق تمام مردم است

زنـدگــی یــعنـی همیـــــــن پــروازهــا                  صبـــح هـا , لبـخند هـا , آوازهـــا

ای خــــطوط چهــــره ات قـــــــرآن من                  ای تـو جـان جـان جـان جـان مـن

با تـــو اشــــعارم پـر از تــو مــی شـود                  مثنوی هایـم همــه نو می شـود.

حرفـهایـم مــــرده را جــــان می دهــد                  واژه هایـم بوی بـاران می دهـــد.

رمز و راز های عشق

از تمام رمز و راز های عشق

جز همین سه حرف

 جز همین سه حرف ساده ی میان تهی

چیز دیگری سرم نمی شود

 راستی!

من سرم نمی شود،ولی

 دلم که می شود!

قیصر امین پور

درد دل

سلام به همه دوستان

دارم گنهی كه پشت ایمان شكند

                                               بازار تمام بت پرستان شكند

بار گنهم اگر به میزان سنجند

                                          ترسم كه به روز حشر میزان شكند

فریدون مشیری

من دلم می خواهد

خانه ای داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش

دوستهایم بنشینند آرام

گل بگو گل بشنو

هر کسی می خواهد

وارد خانهء پر عشق و صفای من گردد

یک سبد بوی گل سرخ

به من هدیه کند

شرط وارد گشتن

شست و شوی دلهاست

شرط آن داشتن

یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار

می نویسم ای یار

خانهء ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دگر

خانهء دوست کجاست؟

 

 

حافظ

         ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک

                                            حق نگهدار که من میروم الله معک

         تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس

                                            ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

        در خلوص منت ار هست شکی تجربه کن

                                           کس عیار زر خالص نشناسد چو محک

       گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم

                                          وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک

      بگشا پسته خندان و شکر ریزی کن

                                          خلق را از دهن خویش مینداز به شک

      چرخ بر هم زنم از جز به مردام نرسم

                                          من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک

      چون بر حافظ خویشش نگذاری یاری

                                           ای رقیب از بر او یک دو قدم دور ترک

                                              

حدیث پریشانی

این مثنوی حدیث پریشانی من است
بشنو كه سوگ نامه ویرانی من است 

امشب نه اینكه شام غریبان گرفته ام
بلكه به یمن آمدنت جان گرفته ام 

گفتی غزل بگو غزلم شور و حال مرد
بعد از تو حس شعر فنا شد خیال مرد

گفتم مرو كه تیره شود زندگانی ام
با رفتنت به خاك سیه می نشانی ام

گفتی زمین مجال رسیدن نمی دهد
بر چشم باد فرصت دیدن نمی دهد

وقتی نقاب محور یك رنگ بودن است
معیار مهر ورزیمان سنگ بودن است 

دیگر چه جای دل خوشی و عشق بازی است
اصلا كدام احمق از این عشق راضی است 

این عشق نیست ، فاجعه قرن آهن است
من بودنی كه عا قبتش نیست بودن است

مواظب باش

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست       از نقطه ای بترس که شیطانیت کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست             گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند

شعرهای زنده یاد حاج محمد رضا آقاسی

خبر آمد خبری در راه است

سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید...شاید

پرده از چهره گشاید...شاید

دست افشان...پای کوبان می روم

بر در سلطان خوبان می روم

می روم بار دگر مستم کند

بی سر و بی پا و بی دستم کند

 می روم کز خویشتن بیرون شوم

در پی لیلا رخی مجنون شوم

هر که نشناسد امام خویش را

آسمانی تر از آن بود که در خاک بماند

و قاف

 حرف آخر عشق است

آنجا که نام کوچک من

آغاز می شود؟

****

درگذشت شاعر نامی

دکتر قیصر امین پور

را به تمامی عزیزان تسلیت عرض می کنیم

 

 

رستاخیز

شاید این جمعه بیاید شاید . . . 

یوسف گم گشته بازآید به كنعان غم مخور  

  كلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

مهدی جان

با که گویم غم دل جز تو که غمخوار منی
همه عالم  اگرم  پشت کـــــــند یار منی

 

دل نبندم به کسی روی نیارم بـــــه دری
تا تـــو رویای منی ، تا تــو مدد کــار منی

 

راهی کـــوی توأم   قافله سالاری نیست
غــم نباشد  که تو خود  قافله سالار منی

ای دوست

ای دوست

دلت هميشه زندان من است                 آتشکده عشق تو از آن من است

...

 آن روز که لحظه وداع من و توست           آن شوم ترين لحظه عمر من است

مهدی جان

گفتم شبی به مهدی از تو نگاه خواهم

                                           گفتا که من هم از تو ترک گناه خواهم

....

گفته بودم غم دل با تو بگویم چون تو بیایی

چه بگویم که غم از یاد برود چون تو بیایی

چرانمي آيی؟

توای صفای ضميرم چرانمي آيی؟..............چرابهانه نگيرم چرانمی آیی؟

 اگر حجاب ظهورت وجود تار من است.......خدا كند كه بميرم چرا نمي آيی؟

کعبه

به کعبه گفتم تو هم خاکی من هم خاک

 چرا بايد که من دور تو گردم

 جواب آمد تو با پا آمدی بايد بگردي 

 برو با دل بيا تا من بگردم

مناجات شب قدر

بگذار تا بمیرم در این شب الهی

ورنه دوباره آرم رو روی روسیاهی

چون رو كنم به توبه، سازم نوا و ندبه

چندان كه باز گردم گیرم ره تباهی

چون رو كنم به احیاء، دل زنده گردم اما

دل مرده می‏شوم باز با غمزه گناهی

گرچه به ماه غفران بسته است دست شیطان

بدتر بود ز ابلیس این نفس گاه گاهی

ای كاش تا توانم بر عهد خود بمانم

شرمنده‏ام ز مهدی وز درگهت الهی

تا در كفت اسیرم قرآن به سر بگیرم

چون بگذرم ز قرآن اُفتم به كوره راهی

من بندگی نكردم با خویش خدعه كردم

ترسم كه عاقبت هم اُفتم به قعر چاهی

با اینكه بد سرشتم با توست سرنوشتم

دانم كه در به رویم وا می‏كنی به آهی

ای نازنین نگارا تغییر ده قضا را

گر تو نمی‏پسندی تقدیر كن نگاهی

دل را تو می‏كشانی بر عرش می‏كشانی

بال ملك كنی پهن از مهر روسیاهی

دل را بخر چنان حُر تا آیم از میان بُر

بی عجب و بی تكبّر از راه خیمه گاهی

امشب به عشق حیدر ما را ببخش یكسر

جان حسین و زینب بر ما بده پناهی

آخر به بیت زینب بیمار دارم امشب

از ما مگیر او را جان حسن الهی

در این شب جدایی در كوی آشنایی

هستم چنان گدایی در كوی پادشاهی

عشق

                يا علي گفتيم و عشق آغاز شد

                                                                  يا علي گفتيم و صد اعجاز شد

             قفل در پيدانمي شد ناگهان 

                                                                  يا علي گفتيم و درها باز شد

             يا علي عشق است و ايمان با علي

                                                                  ياعلي نوح است و طوفان با علي

             نام او از هر دوايي بهتر است

                                                                  يا علي درداست و درمان با علي

             از عدالت دم زند فرياد او 

                                                                 گل نباشد،راستي بنياد او؟

             معرفت معنا شده در ذات او

                                                                 اشك جاري مي شود از ياد او

            دل به او دادم شدم دلدار او 

                                                                عاشقش گشتم شدم بيمار او

نخستین نقش عالم

 نخستین نقش عالم یا علی بود

           تمام اسم اعظم یا علی بود

                 ملائک را پس از ذکر خداوند

                     به هر ذکری مقدم یا علی بود

یا علی

به دیوانه رسیدم یا علی گفت       

                                         ز مجنونی شنیدم یا علی گفت

مگر این وادی دارالجنون است            

                                         که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

نسیمی غنچه ای را باز می کرد    

                                         به گوش غنچه کم کم یا علی گفت